Dzieci zagrożone niepełnosprawnością cz.3 – Wady anatomiczne aparatu artykulacyjnego

Dzieci zagrożone niepełnosprawnością to grupa dzieci, których rozwój (z różnych przyczyn) powinien być monitorowany i/lub wspomagany jeszcze w okresie prenatalnym oraz od pierwszych chwil po narodzeniu. Dzieci te wymagają szczególnej opieki w zakresie diagnozy i terapii oraz wieloaspektowej stymulacji wszystkich sfer rozwojowych.

Czytaj też:
Dzieci zagrożone niepełnosprawnością cz.1 – Grupy wysokiego ryzyka
Dzieci zagrożone niepełnosprawnością cz.2 – Dzieci przedwcześnie urodzone


Wady anatomiczne aparatu artykulacyjnego to zmiany w budowie, a w konsekwencji także w funkcjonowaniu narządów mowy (warg, języka, policzków, podniebienia miękkiego i twardego, wyrostka zębodołowego, przegrody nosowej itp.) spowodowane negatywnym czynnikiem genetycznym bądź środowiskowym. Najczęściej wady anatomiczne powstają jeszcze w życiu płodowym na skutek negatywnych bodźców zewnętrznych, choć ich dokładna etiologia nie jest znana.

Najczęściej spotykane wady anatomiczne aparatu artykulacyjnego to:

* nieprawidłowa budowa języka (zbyt długi, zbyt krótki, zbyt gruby język, rozszczep języka),
* krótkie wędzidełko podjęzykowe,
* nieprawidłowa budowa podniebienia (rozszczepy warg i podniebienia, podniebienie gotyckie),
* anomalie zębowe,
* wady zgryzu (tyłozgryz, przodozgryz, zgryzy krzyżowe, zgryz otwarty, zgryzy głębokie)
* przerost trzeciego migdałka,
* polipy,
* skrzywienia przegrody nosowej,
* przerost śluzówki nosa.

Udostępnij znajomym

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*
*